زمینه و هدف: بیماران تحت عمل پیوند کلیه، به علت مصرف داروهای سرکوب گر سیستم ایمنی، مستعد عفونت های مختلف می شوند. با توجه به این که تب، یکی از علایم شاخص عفونت می باشد، اندازه گیری درجه حرارت به شکل مداوم اهمیت زیادی در این بیماران دارد. مطالعه حاضر با هدف ارزیابی مقایسه ای درجه حرارت داخل مثانه ای و درجه حرارت زیر بغل، مقعدی و دهانی در بیماران پیوند کلیه انجام شد.روش تحقیق: در این مطالعه مشاهده ای - تحلیلی، 20 بیمار تحت پیوند کلیه که در بخش پیوند کلیه بیمارستان قائم مشهد بستری بودند، انتخاب شدند. درجه حرارت دهانی، زیر بغلی و داخل مثانه ای هر 2 ساعت و درجه حرارت مقعدی هر 12 ساعت از روز بعد از انجام پیوند تا چهار روز پس از عمل اندازه گیری و در پرسشنامه ثبت گردید. داده ها با استفاده از نرم افزار آماری SPSS و آزمون های تی، پیرسون و ANOVA در سطح معنی داری P<0.05 مورد تجزیه و تحلیل آماری قرار گرفتند.یافته ها: نتایج آزمون ANOVA نشان داد که بین چهار روش اندازه گیری درجه حرارت در چهار روز بعد از عمل اختلاف معنی داری وجود دارد (P=0.001)؛ اما آزمون پیرسون بیانگر وجود یک ارتباط خطی و مستقیم قوی بین روش اندازه گیری درجه حرارت داخل مثانه ای و سه روش بود (عدد پیرسون 1+ و یا بسیار نزدیک به یک می باشد(.نتیجه گیری: این تحقیق نشان می دهد که با وجود اختلاف معنی دار آماری بین درجه حرارت داخل مثانه ای با سه روش دیگر اندازه گیری، به علت وجود هماهنگی و ارتباط مستقیم خطی آنها می توان از درجه حرارت داخل مثانه ای به عنوان معیار مناسبی جهت اندازه گیری های دمای بدن استفاده کرد.

تغییرات درجه حرارت بدن در مطالعه آینده نگر ما بر روی یکصد بیمار مبتلا به انفارکتوس میوکارد در سالهای 1376-77 بررسی گردید. در بیماران فوق میزان تب بطور مجزا و با یک روش مشترک و روزانه ثبت شد و حداکثر درجه حرارت و مدت بالا بودن آن و نیز روز شروع و پایان این افزایش درجه حرارت و مدت بالا بودن آن و نیز روز شروع و پایان این افزایش درجه حرارت را اندازه گیری نمودیم که نتایج ذیل حاصل گردید:(1 متعاقب انفارکتوس قلبی بیشترین افزایش حرارت در زنان نسبت به مردان بوده و در افراد جوانتر نیز بیشتر از افراد مسن می باشد اگر چه مردان نسبت به زنان زودتر به حداکثر درجه حرارت می رسند.(2 شایعترین تغییرات حرارتی بین حداقل 37.5°C و حداکثر 37.9°C می باشد و بیشترین افزایش حرارت در دومین روز بعد از انفارکتوس قلبی و سپس در سومین روز و نهایتا روز اول می باشد و حداکثر مدت افزایش درجه حرارت بدن بعد از MI پنج روز است.(3 مدت ازمان تب بدنبال MI با حداکثر شیوع که %58 بود یک روز می باشد و وسعت مناطق درگیر دیواره قلبی این مدت را تغییر نمی دهد.(4 در مطالعه ما %43 بیماران با بیشترین انسیدانس دچار MI از نوع دیواره تحتانی بودند و بین حداکثر افزایش درجه حرارت بدن بعد از MI و وسعت مناطق درگیر و ابتلا نوع دیواره قلبی ارتباط واضحی مشهود است.(5 شایعترین ریسک فاکتور در MI سابقه قبلی IHD (%51) و هیپرتانسیون (%48) می باشد و در صورت وجود ریسک فاکتور سابقه قبلی انفارکتوس قلبی حداکثر درجه بدن بعد از MI با بیشترین انسیدانس بین 37-37.4C می باشد.(6 مردان سریعتر از زنان به روز حداکثر درجه حرارت می رسند که این روز در مردان در فاصله 1-3 روز اول بعد از MI و در زنان 3-5 روز او بعد از MI می باشد.

به منظور بررسی واکنش جوانه زنی بذور گیاه دارویی اسفرزه (Plantago ovata)، نسبت به درجه حرارتهای مختلف و نیز تعیین درجه حرارت پایه جوانه زنی در آن، آزمایشی انجام شد. در این آزمایش تاثیر 6 تیمار درجه حرارتی 15.10.7.5.4 و 20 درجه سانتی گراد بر درصد جوانه زنی بذور اسفرزه (توده محلی بهبهان)، بر اساس یک طرح آزمایشی کامل تصادفی و در 4 تکرار در شرایط کنترل شده داخل ژرمیناتور، مورد بررسی قرار گرفت. همچنین جهت تعیین درجه حرارت پایه جوانه زنی از رگرسیون خطی بین سرعت جوانه زنی (عکس تعداد روزها تا 90 درصد جوانه زنی) و درجه حرارت استفاده شد. نتایج حاصله نشان داد که درجه حرارت پایه جوانه زنی در این گیاه 1.5 درجه سانتی گراد می باشد و مناسبترین درجه حرارت جهت جوانه زنی بذور در دامنه حرارتی 10-4 درجه سانتی گراد قرار دارد. افزایش درجه حرارت از 10 درجه سانتی گراد به بعد باعث کاهش درصد جوانه زنی در بذور این گیاه گردید.

در این بررسی به منظور دستیابی به درجه حرارت و زمان پرس مناسب جهت توسعه مقاومت مورد نیاز در لایة میانی تخته ودستیابی به روشهایی جهت به حداقل رساندن مصرف انرژی و زمان تولید این محصول با استفاده از دو درجه حرارت پرس 165 و 185 درجه سانتیگراد و سه زمان پرس 3، 4 و 5 دقیقه اقدام به ساخت تخته های آزمایشگاهی شد و با استفاده از سیم های ترموکوپل قرار داده شده در لایه های مختلف در ضخامت کیک خرده چوب و اتصال آنها به ترمومتر، اقدام به ثبت تغییرات حرارتی در طی سیکل پرس شده است. سپس نتایج حاصل از آزمایشات مکانیکی تخته های ساخته شده و نمودارهای ثبت شده انتقال حرارت در لایه های سطحی و مغزی تخته ها، مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. نتایج نشان می دهد که افزایش درجه حرارت و زمان پرس تاثیر معنی داری بر روی مقاومت خمشی (MOR) ندارد هر چند که افزیش نامحسوسی در MOR با افزایش درجه حرارت پرس از C،165 و C،185 دیده می شود. ولی افزایش درجه جرارت پرش بر روی مدول الاستیسیته (MOE) تخته ها تاثیر معنی داری از نظر آماری داشته و افزایش درجه حرارت پرس باعث کاهش MOE شده است. افزایش زمان پرس به و یژه در درجه حرارت 185 درجه سانتیگراد کاهش محسوسی را در MOE به وجود آورده است. نتایج حاصل از اندازه گیری مقاومت چسبندگی داخلی(IB) تخته ها نیز نشان می دهد که هر دو عامل درجه حرارت و زمان پرس به طور مستقل تاثیر معنی داری بر روی IB مشاهده می شود. نمودارهای انتقال حرارت نیز نشان می  دهند که در اثر افزایش درجه حرارت پرس از165 به 185 درجه سانتیگراد لایه مغزی تخته در زمان کوتاهتری به حرارت مناسب(100 درجه سانتیگراد) جهت سخت شدن چسب می رسد و افزایش زمان پرس نیز زمان مناسب و کافی جهت ایجاد اتصال بین ذرات خرده چوب توسط چسب را فراهم آورده است. نتایج این بررسی نشان می دهد که درجه حرارت پرس تأثیر عمیق تری نسبت به زمان پرس بر روی انتقال حرارت به لایه مغزی کیک دارد و استفاده از درجه حرارت پرس 185 درجه سانتیگراد برای ساخت تخته ها باعث می گردد که درجه حرارت لایه مغزی در حدود 25 ثانیه زودتر به حرارت بالای 100 درجه سانتیگراد برسد. لذا برای ساخت تخته خرده چوب با خواص مکانیکی مطلوب استفاده از درجه حرارت 185 درجه سانتیگراد و زمان پرس 3 دقیقه و یا درجه حرارت پرس پایین تر (165 درجه سانتیگراد) و زمان پرس طولانی (5 دقیقه) پیشنهاد می گردد.

هر گونه گیاهی از نظر نحوه واکنش جوانه زنی به درجه حرارت، دارای تنوع ژنتیکی خاصی است.از آنجا که جوانه زنی مرحله بحرانی در چرخه زندگی گیاهان می باشد. لذا به منظور تعیین درجه حرارت های کاردینال در پنج رقم چمن (فستوکا اروندیکا آستریکس، فستوکا اروندیکا الدورادو، فستوکا اروندیکا استارلت، لولیوم پرن و برموداگراس) در 8 سطح درجه حرارت (5، 10، 15، 20، 25، 30، 35 و 40 درجه سانتی گراد) آزمایشی به صورت فاکتوریل در قالب طرح کاملا تصادفی با چهار تکرار در آزمایشگاه تحقیقات دانشکده کشاورزی دانشگاه فردوسی مشهد انجام شد. نتایج نشان داد که درصد جوانه زنی، سرعت جوانه زنی، طول ریشه چه، طول ساقه چه، نسبت طول ریشه چه به ساقه چه و شاخص بنیه گیاهچه تحت تاثیر درجه حرارت، ارقام چمن و برهمکنش رقم و درجه حرارت در سطح احتمال یک درصد قرار گرفتند. بیشترین صفات مورد مطالعه در درجه حرارت 25 درجه سانتی گراد، بیشترین درصد (%91) و سرعت جوانه زنی (138 تعداد در روز) در رقم آستریکس و حداکثر طول ریشه چه (2.95 سانتی متر)، طول ساقه چه (3.35 سانتی متر) در رقم لولیوم و حداکثر شاخص بنیه گیاهچه (0.36) در رقم الدورادو مشاهده شد. درجه حرارت بالاتر و پایین تر از درجه حرارت مطلوب کاهش معنی داری در مقادیر مذکور را بدنبال داشت. بین ارقام چمن از نظر واکنش به دماهای کاردینال تنوع وجود داشت. به نظر می رسد علت این تنوع دمایی مربوط به ساختار ژنتیکی گیاه و سازگاری های تکاملی (گرمسیری و سردسیری) می شود که این گیاهان کسب کرده اند.